15 januari 2004
Jamie Cullum
Kortelings hoorde ik in het tv-programma van Michael Parkinson (in tv-uitzending zie je ook wat, maar dat is voor dit verhaal onbelangrijk) de jonge jazzpianist/-zanger Jamie Cullum spelen. Het was een geweldig optreden en – belangrijker dan mijn mening – Parkinson was bijzonder onder de indruk Sterker nog, het was de tweede keer dat Cullum bij Parkinson in de uitzending kwam en dat wil heel wat zeggen. Als oud-bestuurslid van het Randstad Jazz Festival raakte ik geïnteresseerd. Vandaag heb ik via Amazon de cd’s Twenty Something en Pointless Nostalgic ontvangen en meteen opgezet. Geweldig, wat een fantastische cd’s. Die worden nog heel wat keertjes afgespeeld de komende tijd.
Los van het feit dat het een verademing is naar Cullum te luisteren, zijn er nog wat punten in zijn voordeel. In de jazz hoor je al decennia lang eigenlijk alleen vrouwen zingen. Dat nu een man zingt, is bijzonder te noemen. Zijn zang roept herinneringen op aan Frank Sinatra, Harry Connick jr. Je hoort werk van onder ander Cole Porter, Jimi Hendrix, Gershwin.
Cullum (1980) begon als kind al piano te spelen. Als teenager verruilde hij pop voor jazz, beïnvloed door de grote collectie jazzplaten van zijn ouders en daar binnen aangetrokken door zangers als Ella Fitzgerald en Frank Sinatra. Tijdens zijn studie verdiende hij bij als zanger-pianist in bars. Zijn voorliefde voor jazz groeide verder en hij zag muzikanten als Bill Evans, Erroll Garner, Herbie Hancock en Thelonious Monk als zijn voorbeelden.
Zijn doorbraak kwam in 2002, door zijn optredens op BBC Radio 2. Binnen een jaar na het uitkomen van zijn debuut-cd had hij een lucratief cd-contract en maakte hij plannen voor een concertenserie in de Verenigde Staten.
Een stukje Hollands Glorie: op zijn cd’s (en bij zijn live-optredens) worden de drums bespeeld door de Nederlander Sebastiaan de Krom.
Nieuwsgierig geworden? Op de site van de BBC kun je enkele nummers beluisteren, zoals You're Nobody Til Somebody loves You en Pointless Nostalgic en staan er luisterbare nummers op de al genoemde site van Amazon. Enjoy!
7 januari 2004
Circus
Paus Johannes Paulus II heeft vandaag tijdens zijn eerste audi?ntie van 2004 100 clowns en andere leden van internationale circusgroepen, die momenteel in Rome bijeen zijn, ontvangen. Dan waren die clowns op de juiste plek, want die hele katholieke kerk is natuurlijk één groot circus...
Samenscholingsverbod
Dat Amerikanen paranoïde, wereldvreemd zijn en echt geloven in de kerstman en pas sinds 9/11 er achter zijn dat de wereld helemaal niet één groot Disneypark is zoals ze steeds dachten, was bekend. Het land is één grote nep, net als die kalkoen die de oliedomme president-cowboy Bush zijn op eten wachtende troepen in Bagdad op Thanksgiving Day aanbood, tijdens zijn shock and aaaaahhhhhbezoek. En toch blijf ik me verbazen over de uitingen van de domheid van dat land en zijn leiders.
Vandaag is er een nieuwe antiterreurmaatregel door de Amerikaanse luchtvaartautoriteiten afgekondigd. Volgens deze richtlijn mogen passagiers op vluchten naar de VS niet meer in groepjes bijeenkomen in het vliegtuig en zeker niet in de buurt van de toiletten. Welke ‘dreiging’ er van zo’n samenscholing uitgaat, ontgaat me en met mij denk ik het gehele weldenkende deel van de wereld. De zoveelste bevestiging van de vreselijke domheid van de VS is wel vreselijk lachen natuurlijk.
Wat is de volgende stap? Glas in de deur van het toilet, zodat de stewardess kan zien wat een passagier daar doet? Het klinkt heel onwaarschijnlijk, maar geef toe: het zou je niks verbazen als daadwerkelijk tot die maatregel komt…En samenscholing voor de kassa van McDonalds in New York en Washington, hebben de autoriteiten daar wel eens over nagedacht? En waarom loopt in Disneyland Mickey Mouse nog zomaar rond? Zit er niet een aanhanger van Saddam Hoessein in verstopt?
Is er dan niemand op deze wereld naar wie Bush luistert en die hem kan zeggen: ,,Doe eens effe normaal”?
6 januari 2004
2003: rampjaar voor de journalistiek
Hier nog een aanvulling op een eerder verhaal op deze weblog.
De vanuit Frankrijk opererende journalistenorganisatie Reporters sans frontières (RSF) (Verslaggevers Zonder Grenzen) heeft niet alleen (afwijkende) getallen over gedode journalisten, maar ook over journalistenvervolgingen. Ten minste 766 journalisten werden in 2003 aangehouden, ongeveer 70 meer dan in het voorgaande jaar. Het aantal verslaggevers dat werd bedreigd of aangevallen bleef met 1460 ongeveer gelijk, constateert RSF. Zeker 500 media waren in 2003 onderhevig aan censuur (389 in 2002).
