Puffin – mei 2005

Overwegingen bij het afscheid van mijn pastor

Met twee mooie diensten heeft H. vandaag afscheid genomen als predikant van mijn kerk. Lezingen uit Prediker en Deutronomium die veel betekenen bij een afscheid als dit. Wat me waarschijnlijk het meest zal bijblijven is de laatste zegen in de laatste dienst. Ook al zal ik H en M nog wel vaker zien (hoop ik), is het toch een bijzonder moment om voor de laatste keer in de kerk de zegen opgelegd te krijgen door een predikant die 17 jaar mijn wijkpredikant is geweest.
Wat de toekomst brenge moge… is niet gezongen, maar ik wens H en M voor die toekomst alles toe wat wenselijk is. Ga met God
En hoe nu verder? De Gereformeerde kerk van Gouda heeft me niks meer te bieden. Begrijp me niet verkeerd. Ik heb veel vrienden en vriendinnen binnen de kerk, maar hun vriendschap is (gelukkig) niet afhankelijk van het bestaan van die kerk. Maar blijf ik lid van deze kerk? Ik wil niet in wrok omzien, maar de band met de Goudse kerk als instituut is wel erg los geworden. Al na het sluiten van mijn Turfmarktkerk zijn die banden doorgesneden. Heb toen ook al mijn activiteiten neergelegd. Nu, na het afscheid van H., dringt de vraag zich op: laat ik mij daadwerkelijk uitschrijven als lid van de Gereformeerde kerk van Gouda en stap ik over naar Scots International Church in Rotterdam? Het wordt geen gemakkelijk besluit. De Rotterdamse kerk staat in de traditie van de Church of Scotland, die ik elke zomer in Schotland tot mijn kerk reken. Aan de andere kant ben ik –niet in Gouda- in de gereformeerde kerk gedoopt en opgegroeid. Ik heb zeker aan de Gereformeerde kerk van Gouda veel te danken. Aan de andere kant voel ik mij in twee van de drie gebouwen (met mensen) mij niet op mijn gemak/plaats (sic!) en heb ik met de derde, officieel nu mijn wijkkerk, geen enkele binding. In Rotterdam ervaar ik –ook als Gouwenaar- een geborgenheid, welkom, vrolijkheid, kortom, ik heb er een goed gevoel als ik op zondag de dienst bij woon. Via deze weblog merken jullie wel hoe uiteindelijk mijn keuze uitvalt.

Export

Voor wie het nog kent uit mijn koelkast: er is weer Export...

Max Havelaar

Ik ben makelaar in koffi, en woon op de Lauriergracht, No 37. Het is myn gewoonte niet, romans te schryven, of zulke dingen, en het heeft dan ook lang geduurd, voor ik er toe overging een paar riem papier extra te bestellen, en het werk aantevangen, dat gy, lieve lezer, zoo-even in de hand hebt genomen, en dat ge lezen moet als ge makelaar in koffi zyt, of als ge wat anders zyt. Niet alleen dat ik nooit iets schreef wat naar een roman geleek, maar ik houd er zelfs niet van, iets dergelyks te lezen, omdat ik een man van zaken ben.
Wie bij het lezen van bovenstaande denkt: hé, waar ken ik die tekst van, heeft het goed. Het is het begin van Max Havelaar van Multatuli. Wie heeft het niet moeten lezen op de middelbare school. Het is niet alleen literatuur, maar gaat over de misstanden in Nederlands-Indië rond 1860 . Toen verplichte kost, maar vanavond een feest der herkenning in de Goudse Schouwburg. Daar wordt het stuk opgevoerd door Thom Hoffman, Marc Klein Essink Nettie Blanken, Mark Ram, Jara Lucieer en Trudi Klever.
De raamvertelling begint in het huis van Batavus Droogstoppel, makelaar in koffie en een bekrompen, materialistisch en fantasieloos mens. Sjaalman, een oude schoolkameraad van hem en gewezen Indische ambtenaar, stuurt hem een enkele manuscripten met het verzoek ze uit te geven. Droogstoppel haalt er een redacteur bij en zo ontstaat in huize Droogstoppel het beroemde verhaal.Het tgoneel is de huiskamer, waar de geschreven stukken tijdens de theekrans worden gespeeld.
Als liefhebber van toneel heb ik genoten van de opvoering. Geweldig spel en door de formule met raamvertelling zit er genoeg ruimte in voor humor. Na afloop van de voorstelling snap je niet dat je het boek op de middelbare school niet te pruimen vond… Dank dus aan de spelers en regisseur Ignace Cornelissen die ruim 30 jaar later me opnieuw, in positieve zin confronteren met dit geweldige stuk uit de Nederlandse literatuur.
Nou, nog even wat namen en begrippen uit de Max Haverlaar: Lebak, assistent-regent, Bantam, Slijmering, Tine, Adipatie, Saïdjah, Adinda.

Nieuwe krant

Al een paar maanden wordt gesproken over een fusie van het Algemeen Dagblad en enkele regionale kranten van PCM Uitgevers en Wegener, waaronder ‘mijn’ Rijn en Gouwe. Als voorzitter van de redactiecommissie (een orgaan binnen alle kranten dat toeziet op naleving van de CAO en zich bezighoudt met arbeidsrechtelijke zaken) heb ik me dit weekeinde (voorbereiding) en vandaag (uitwerking en ‘horen’ redactie) beziggehouden met het opstellen van het advies aan de Raad van Bestuur over het plan voor de Nieuwe Krant. Niet het schrijven zelf, maar de inhoud vergt veel energie van me. Het gaat immers niet om een krantenartikel waarvan veel lezers de inhoud over een paar dagen zijn vergeten. Het gaat om de toekomst van de krant en van collega’s. Dat legt een extra druk bij het formuleren van het advies. De dit weekeinde geschreven opzet is onder alle collega’s verspreid en met bouwstenen van enkele collega’s is een advies ontstaan dat aan het einde van de dag geen afwijzingen oplevert. Door de gekozen werkwijze is een stuk ontstaan dat op groot draagvlak kan rekenen op de redactie. Dat geeft een goed gevoel, waardoor ik me vanavond toch volledig heb kunnen concentreren op de toneelvoorstelling Max Havelaar (zie hierboven)
Over de inhoud van het advies over de Nieuwe Krant, kan ik hier niks schrijven. Dat dient nog intern te blijven.

Het nieuwe theaterseizoen

Zo, de keuze uit het aanbod voor het nieuwe theaterseizoen van de Goudse Schouwburg is gemaakt. Wie me kent, weet dat er veel toneelvoorstellingen in de aanvraag zitten, maar ook (jazz)muziek.
Een optreden waar ik met bijzonder genoegen naar uitkijk, is dat van de Ierse formatie Lunasa op zaterdag 26 november. Enkele jaren geleden heb ik deze folkband gehoord en gezien op het Feis an Eilein/Skye Festival. Niets Schots dus, maar wel opzwepende folk door viool, fluit en de uillean pipe, een doedelzak die je zittend bespeelt. Het is muziek waar je niet stil bij kunt blijven zitten. Schots of Iers, ik denk dat ik bij het horen van de eerste klanken me op Skye waan. En dan kan mijn dag sowieso niet meer stuk…
Ook de rest van de voorstellingen die ik heb uitgekozen, beloven veel goeds. Hier het overzicht:

8/11: Het temmen van de feeks (toneel, Shakespeare)
16/11: Helmert Woudenberg: De zonen van Jacob (solotoneel)
26/11: Lunasa (zie hierboven)
18/1: Chris Barber Band (jazz)
15/2: Klaas Hofstra met Rembrandt, een portret (solotoneel/’vertelling’)
1/3: The Reduced Shakespeare Company: All the great books (abridged)
28/3: Driekoningenavond (toneel/komedie, Shakespeare)
15/4: Louis van Dijk: Swinging Amadeus
2/6: Laura Fygi en het Rosenberg Trio (theaterconcert)

dvd-apparaat

Lang niet gedacht van mezelf, maar toch…Vandaag heb ik me een dvdspeler/-recorder aangeschaft. Net als destijds met de cd-speler, heb ik paar dvd’s, die ik niet kan bekijken (tenzij met laptop), dus gekeken naar een dvd-speler. Maar ja, dan weer een apparaat extra in het toch al te kleine ‘audio-tv meubel’, dus maar gelijk een speler-recorder. Het is de Philips 610 geworden. Kies sowieso voor Philips, niet omdat het Nederlands product is (“Kies Nederlandse waar, dan helpen wij elkaar”), maar omdat mij in de praktijk is gebleken dat gebruiksgemak van Philips-apparatuur prima is. Geen apparaat met 10+ geluidboxjes of zo, want in de kleine woonkamer die ik heb en het soort programma’s dat ik opneem/bekijk, die ‘uitbreiding’ geen meerwaarde biedt. Bovendien geldt voor de boxjes hetzelfde als voor de aanschafreden van juist dit apparaat: het neemt maar ruimte in beslag.
O ja, die cd die ik al had vóór de aanschaf van de cd-speler was de West Side Story in de versie van Bernstein zelf (Deutsche Grammophone).