Puffin – december 2005

Groene Boekje

Groot nieuws, dit weekeinde. Een aantal media, waaronder de NOS heeft besloten het nieuwe Groene Boekje niet te gebruiken. Iedereen op zijn achterste benen, want de nieuwe, of aangepaste lijst is wel de officiële spellinglijst voor Nederland en Vlaanderen. Maar de NOS en de andere media die het Groene Boekje 2005 boycotten, wijzen op niet consequente wijzigingen in onze taal. Het lijkt nobel, maar als je dan op maandagavond het NOS Journaal kijkt en vooral beluistert, vraag je je af, wat de waarde is van zo’n actie. In een paar items hoor ik de meest rare fouten in wat wij vroeger zinsontleding noemden. Zo is er het onderwerp over de actie van de radiopresentatoren die actie voeren voor Kongo (of Congo?). De verslaggever heeft het over 'het Rode Kruis’ en ‘ze willen’ in één zin. Bij het onderwerp over de nieuwe uitzending van militairen naar Afghanistan heeft de nieuwslezeres het over ‘het kabinet’ en ‘ze nemen donderdag een besluit’. Als de NOS nou eerst eens zorgt dat het eigen personeel het Nederlands en daarbinnen de zinsontleding behoorlijk beheerst en zich dan druk maakt over de nieuwe spelling…

Bedroefd om mijn stad

Mijn stad

Vandaag had ik iets prachtigs willen schrijven over het prachtige Gouda bij Kunstlicht en hoe jammer het is dat de mooie aanlichting van het stadhuis teniet wordt gedaan door muzak (Ennia, maar toch). En over de schaatsbaan op de Markt waar ik vanuit mijnhuis zicht op heb. Maar sinds vanmiddag ben ik even teleurgesteld in mijn stad. Het Joodse poortje aan de Jeruzalemstraat (een overblijfsel van de Joodse begraafplaats die moest wijken voor kantoorbouw) is beklad met een hakenkruis en met een tekst die ik hier liever niet herhaal. Dan schaam ik me ervoor Gouwenaar te zijn. Het is te hopen dat de gemeente morgenvroeg de twee stalen deuren van de poort opnieuw verft om deze misselijk makende bekladding onverwijld aan het oog te onttrekken.

Jamie Cullum

Het concert van Jamie Cullum is er een om nooit te vergeten. Voor het eerst van mijn leven, zit ik in de Heineken Music Hall in Amsterdam, waar de paar cd’s die ik van deze jazzmuzikant, -zanger en andere stijlen beheersende Engelsman een ‘gezicht’ krijgen. Het begint slecht, met een voorprogramma van de hiphopband Relax. Het zal misschien best goed zijn, maar ik vind het gewone een bak herrie. Als dit een opwarmertje is, werkt het niet voor mij. Ik krijg het er alleen maar kouder
Genoeg over het voorprogramma. Ik kom voor de hoofdact, Jamie Cullum. Hij speelt tal van nummers van zijn cd’s, dus de nummers komen me bekend voor. Nu krijgt die muziek, zoals hier boven gezegd, een gezicht. Zalig om nu nummers als What a difference a day make, Everlasting Love, All At Sea, Photograph, Batch the Sun en noem maar op nu eens in het echt te horen. Ik blijf kritisch, als het om deze jonge zanger gaat. Niet alles kan me behoren. Ik vind hem niet bijzonder gitaar spelen bij het nummer London Skies. Wel weer fijn is het om tijdens een concert een goede, minuten durende drumsolo mee te maken. O ja, dat heb ik nog niet verteld. Cullum heeft al jaren een Nederlandse drummer, Sebastiaan de Krom.
Tot ik vorig jaar of zo zijn eerste cd kocht, had ik nog nooit van Jamie Cullum gehoord. Nu ken ik zijn naam en is het een feestje hem aan het werk te zien en te horen. Ook de rest van de band is goed. Cullum blijkt ook een groot entertainer. Ik ken de verhalen dat hij zijn vleugel bijna sloopt, maar als ik hem nu de pianokruk op de toetsen van zijn instrument bijkans zie stukslaan (Cullum: ,,Het is mijn piano en ik mag ermee doen wat ik wil.”) en precies de in dit deel van het muziekstuk behorende toetsen hoor raken, ben ik onder de indruk. Dat geldt ook voor zijn tomeloze energie waardoor hij ruim twee uur lang aaneengesloten over het podium. Hij stuiterdanst, vliegt van vleugel naar de in het centrum staande microfoon, naar zijn medemuzikanten. Alleen tijdens de genoemde drumsolo heeft hij even tijd om op adem te komen. Fijn is het ook te zien dat een gevierd zanger in de propvolle hal (ik zit gelukkig op het balkon) zich een weg baant naar het centrum, het publiek daar laat zitten, om vervolgens twee (kerst)nummertjes te zingen. De grote afstand tussen podium en publiek valt in één keer weg. Hij maakt duidelijk dat het publiek er niet voor hem is, maar hij voor het publiek. Petje af.
Er zijn kranten die bij recensie een ‘sterrensysteem’ hanteren. Nou, voor mij krijgt dit concert 5 uit 5 sterren. Nou, 4 dan, vanwege het beroerde voorprogramma waar ik me doorheen heb moeten bijten.

Stormy weather

Terugreis naar Nederland is dit keer een aparte ervaring. Windkracht 9 – storm! De veerboot gaat behoorlijk tekeer, wat vooral te merken is tijdens het douchen als het water alle kanten opgaat, behalve richting putje. Nou ja, als de boot de goede kant overhelt, verdwijnt daar alsnog het sop in. En als je bij ontbijt loopt te slingeren met je bordje in melk gedrenkte cornflakes. Storm maakt hongerig (elk excuus voor een goed ontbijt is welkom voor mij) en na de cornflakes verdwijnen twee borden bacon and eggs (waarvan de eerste met zalm!) moeiteloos naar binnen.
Dan komt de melding dat de stroming/storm te sterk is voor de veerboot om zonder loods bij IJmuiden naar binnen te gaan. Er moet worden gewacht op een loods die per helikopter op het dek achter de brug zal landen. Maar de wachttijd op een loods bedraagt drie kwartier. Tijd genoeg dus om ontbijt te verorberen en daarna naar dek te gaan om de aankomst van de loods te zien. We staan eerste rang, maar moeten ons stevig vasthouden in de storm.
Voorbij de strekdammen, wordt nog de hulp ingeroepen van een sleepboot die helpt bij het manoeuvreren naar de kade van de DFDS Seaways.
Nog een weekend nagenieten en relaxen (en vanavond met L. naar concert Jamie Cullum in Amsterdam. Maandag weer aan de bak.

Edinburgh in kerstsfeer

Dag lezers en lezeressen van mijn weblog. Ben paar dagen in Edinburgh. Schiterend om hier weer eens in de winter te zijn. De stad is in kerstsfeer. Eerste middag al pret: goed weer (strakblauwe lucht), wel koud. Maar dat laatste is alleen maar een excuus om in een pub op te warmen. En ja, met R. bij me die hier voor het eerst is, moet ik toch alle bekende pubs langs om hem alle verschillende soorten ales en 80 /. te laten proeven. We vermaken ons hier dus wel tot en met donderdag.

Vakantie

Hoera, vakantie. Er even een weekje tussenuit. Door daadwerkelijk weg te gaan, voorkom ik dat ik in die week toch weer op een verhaal stuit en dat ga uitwerken voor de krant. En een paar dagen Edinburgh is bepaald geen straf, zeker niet als er een goede vriend meegaat die er nog nooit is geweest en die ik de mooiste plekjes van Auld Reekie kan laten zien. Lekker door die stad struinen, pubje in, pubje uit, heerlijk boek (Inspector Rebus, zeg maar de Schotse Baantjer) lezen, pubje in, pubje uit (o, had ik dat al geschreven), beetje slenteren door de oude wijk, boekwinkel in, cd-zaak uit, pubje in, pubje uit.
En als the icing on the cake is er volgende week vrijdag het concert van Jamie Cullum in Amsterdam. Volgens mij kan ik er daarna weer een tijdje tegenaan.

Voor de klas

Ja, je leest het goed. In januari en februari sta ik vier zondagen (ja, ook dat lees je goed) voor de klas. Niet zomaar een schoolklas. Het gaat om gastlessen op de IMC Weekendschool in Rotterdam. IMC Weekendschool zorgt dat jongeren uit achterstandswijken tussen 10 en 14 jaar drie jaar elke zondag les krijgen van professionals met passie voor hun vak. In Amsterdam bestaat IMC Weekendschool acht jaar. Vijf nieuwe vestigingen openen 15 januari 2006, onder meer in Rotterdam, Den Haag en Utrecht. De nieuwe scholen gaan met tussen de 30 en 40 leerlingen van start. In Rotterdam zijn kinderen van scholen uit de wijk Delfshaven en Spangen geselecteerd die les krijgen in een ruimte van het Erasmus Medisch Centrum.
In de Nieuwsbrief van mijn krant heeft de hoofdredactie ons gewezen op het bestaan van de school en daarin collega’s opgeroepen eens na te denken om de gastlessen te verzorgen. Na wat zoekwerk in ons krantenarchief heb ik verhalen uit de Volkskrant en NRC Handelsblad gevonden die beschrijven wat de Weekendschool in de praktijk inhoudt.
Het spreekt me wel aan iets te kunnen doen voor kinderen in achterstandswijken, zeker als je de mogelijkheden hebt. Het kost me drie zondagen, zonder verdere verplichtingen. Je ‘tekent’ dus niet voor nog meer lessen daarna. Maar ja, misschien vind ik het –net als anderen die zich er aan hebben verbonden- wel zo leuk, dat ik doorga. Dat lees je dan ook hier op de weblog.
Onderstaande tekst over de Weekendschool komt uit het Rotterdams Dagblad van december 2003. Copyright AD NieuwsMedia BV.
Amsterdam - Midden jaren negentig maakte Amsterdam zich zorgen over de lage Cito-scores en vele drop-outs onder jongeren in de Bijlmer. De psychologe Heleen Terwijn onderzocht de motivatie van deze kinderen om naar school te gaan. Ze ontdekte dat zij juist gemotiveerder waren dan leeftijdgenootjes uit welgestelde buurten. Maar na de Citotoets in groep 8 ging het mis. "Dan werden ze heel somber over hun mogelijkheden. Als ze naar het vmbo moesten, dachten ze dat dat het einde was. En ze gaven zichzelf de schuld van dat 'falen'. Je zag ze afglijden."
De gemeente Amsterdam vroeg Terwijn om na te denken over een aanbod voor deze groep. De kinderen wezen zelf de richting aan. "Ze zeiden: goh, u zit op de universiteit hè? Hoe bent u daar gekomen? En kan je dan nooit meer naar feestjes? Ik dacht: dat soort kennis missen ze dus." Ze bedacht de Weekendschool , waar kinderen in contact komen met uiteenlopende beroepen. Met opvallend gemak verzamelde ze chirurgen, wiskundigen en economen die vrijwillig zondagen wilden opofferen. Ze zocht mensen die liefde voor hun vak uitdragen. "Kinderen hebben niet geleerd dat werk leuk kan zijn. Werk, dat betekent dat je moet schoonmaken."
De Weekendschool wil het gat opvullen dat voor deze kinderen gaapt tussen school en thuis. "Een moeder zei het zo: ik wil graag dat mijn zoon verder komt, maar zou niet weten hoe ik dat moet doen. Ik kan hem dit niet allemaal geven, ik heb geen netwerk." Belangrijk is ook dat kinderen hun eigen talenten ontdekken. "Een jongetje bleek waanzinnig goed te kunnen organiseren. Bij de workshop film wierp hij zich op als producer. Hij belde kinderen thuis om te zeggen dat ze een uur eerder moesten komen, en dat deden ze dan ook."