Puffin – april 2007

Belfast

Zondag is het er van gekomen: A. heeft een foto gemaakt van een foto die in mijn woonkamer aan de muur hangt. Het is de zichtbare herinnering aan een reportage uit eind jaren zeventig/begin jaren tachtig aan het toen door een burgeroorlog verscheurde Noord-Ierse Belfast. ‘k Was er samen met de RenG-fotograaf Lex van Bercum. De foto was om de apparatuur in te stellen. Het meisje op de foto was een van de kinderen die voor een week vakantie naar Nederland zou komen. Voor het foto-onderschrift moest ik even haar naam noteren. Daarna zou ze – met koffer in de hand – richting fotograaf lopen om ik ga op reis uit te beelden. Ook al gaf Belfast me niet bepaald een veilig gevoel (het schieten in de nacht hielp ook niet echt), het is wel een van mijn meest indrukwekkende klussen voor de krant geweest, samen met die naar de mijnstakers in Sheffield, enkele jaren later. Maar goed, de foto aan de muur – ook al is de kwaliteit van de afdruk in die 25 jaar verslechterd - is me zeer dierbaar.

Zomervakantie

Vandaag op de krant mijn zomervakantie vastgelegd en zojuist via internet de bootreis
besproken. Vertrek zaterdag 16 juni en thuis op zaterdag 14 juli. De voorpret kan beginnen…

Wrede woordenstrijd

Wrede woordenstrijd, zo is de voortelling Virginia Woolf omschreven. En dat klopt ook het beste. Het decor en het geloop is op het toneel bijzaak. Dat is wel jammer, want het oog wil ook wat bij toneel. Het gaat uitsluitend om de woordenstrijd tussen George (Olga Zuiderhoek) en Martha (Porgy Franssen). OK, er is nog een ander koppel (de visite), maar het gaat eigenlijk alleen tussen de twee hoofdrolspelers. De welbespraaktheid gaat zo snel, dat je een uur na de voorstelling de meeste opmerkingen al niet meer kunt navertellen. Maar wel heerlijk om allemaal te horen. En een pluspunt: het was weer een voorstelling zonder pauze. Ik werd dus niet halverwege ruw uit het stuk gehaald.

There's always next year

Oxford heeft verloren. Cambridge heeft in de Boat Race mijn favoriet verslagen met een bootlengte. Ach, volgend jaar een nieuwe kans. Maar zo gemakkelijk als ik het hier schrijf, zullen de acht en stuurman er wel niet van afkomen…

Wordt het nog wat met het weer deze Paasdagen?

En ze kan nog zingen ook

Vanavond het concert bijgewoond van Ilse DeLange (volgens mij gewoon Ilse de Lange, maar goed) in de Heineken Music Hall. OK, ik heb wat nummers van haar gehoord, maar echte aanleiding om naar het concert te gaan, waren haar verschijning en haar spraakstem. Een mooie, verleidelijke, 29-jarige vrouw.
Maar goed, alleen kijken is geen 35 euro waard. En wat blijkt: ze kan echt mooi zingen. Iets schorre stem, maar prachtige zang. Alleen: waarom moeten sommige nummers zo keihard worden gezongen dat ze tot in Breukelen te horen zijn? De volumeknop omlaag komt de kwaliteit van genieten ten geode. Dat zachter mooier kan zijn, bewees ze bij wat ballads en in het prachtige bluegrassachtige Tap dancing on the Highwire. En The Great Escape van de gelijknamige CD, was ook heerlijk om live te horen. Over alles: 4 en geen 5 sterren voor de zang (want vaak te hard), maar toch de extra ster vanwege haar schoonheid. O ja, en natuurlijk ook waardering voor de prima begeleidingsband.

Graaien

PcM, het ‘moederbedrijf’ waar mijn krant uit voortkomt, is een paar jaar eigendom geweest van het Brits opkoopfonds Apax. Zo’n fonds is helemaal niet geïnteresseerd in het bedrijf, maar wil snel geld verdienen. Het gevolg: PcM is leeggeplukt en is vorige week maandag achtergelaten met een torenhoge schuld. Als dank krijgen onze grote bazen een bedankje van enkele miljoenen. De gezamenlijke redacties vinden dat volstrekt onaanvaardbaar. Een bonus moet een bedankje zijn voor goed gevoerd beleid en niet voor het toezien dat een puinhoop is asangericht.
Hieronder de verklaring van de redactieraden (een overlegorgaan op de redactie) van NRC Handelsblad, Trouw, de Volkskrant en AD, met daarin de oproep de winst op de aandelen terug te storen in PcM:
Geachte bestuurders en commissarissen,
De redacties van het AD, NRC Handelsblad, Trouw en de Volkskrant zijn boos. Bestuurders van ons moederbedrijf, het uitgeefconcern PCM, verdienen naast hun vaste salarissen en bonussen op een niet-transparante manier miljoenen met aandelen van PCM. Dat gebeurt zelfs met geld dat tegen onbekende voorwaarden wordt geleend van het bedrijf.
De gezondheid van PCM is de afgelopen jaren zienderogen verslechterd. Onder de vleugels van de zojuist vertrokken investeringsmaatschappij Apax explodeerde de schuld, vertienvoudigden de rentelasten en sloegen de zorgvuldig opgebouwde financiële reserves om in een negatief eigen vermogen. Tegelijkertijd bestaat er grote verwarring over de status van een schadeclaim van tientallen miljoenen euro’s tegen PCM.
Sommige kranten van het concern hebben al fors moeten saneren. En nieuwe bezuinigingsronden hangen de redacties boven het hoofd. Onder deze omstandigheden verspeelt het bestuur het gezag deze bezuinigingen op te leggen. Het is wrang dat de miljoenenwinsten van bestuurders behaald worden bij een concern dat er zo voor staat. Dertig managers van PCM hebben zich na de komst van Apax ingekocht in een aandelenplan. De aandelen leveren hun nu een winst op van 8 miljoen euro. Dat is ruwweg tien keer hun inleg, maar het bedrijf is niet tien keer zo veel waard geworden. Die hoge opbrengst staat in geen verhouding tot de prestaties van de onderneming.
Al jarenlang verhuist het kapitaal – een veelvoud van onze winsten – van PCM naar de aandeelhouders en de bestuurders. Wanneer komt dit tot een eind? De raad van bestuur stelt dat de beloning met aandelen een zaak is van de aandeelhouders. Wij doen desalniettemin een beroep op alle betrokkenen de winst op hun aandelen terug te storten in de kas van het bedrijf.
De redactieraden van het AD, NRC Handelsblad, Trouw en de Volkskrant.