28 oktober 2007
Zang, dans, ritme
Er is maar weinig muziek die kan tippen aan de Afrikaanse. Zang, dans, ritme, de muziek die vanavond in de schouwburg klonk, heeft het allemaal. ‘k Zat bij de show van The African Mama’s. Tien fantastische vrouwen met stuk voor stuk een geweldige stem. En het was een groot genoegen naar ze te kijken. Wil je iets van de muziek horen? Klik dan op de link hierboven. O ja, dan hoor je ook een klein stukje van een puike, zevenkoppige begeleidingsband. En het was een gezelschap uit Zuid-Afrika, dus het concert werd afgesloten met het Zuid-Afrikaanse volkslied: Nkosi Sikelele/Heer, Zegen Afrika, het vroegere ANC-lied. Een show waar absoluut niets op valt aan te merken, dus: 
25 oktober 2007
EHBO
Vanmiddag vor het eerst EHBO, moeten toepassen. Dit keer geen oefening dus, maar voor het echie. Ging goed, iemand (L.) flauwgevallen, stabiele zijligging (terecht, want braken later). En dan ook nog iemand met een recente (= enkele uren) operatiegeschiedenis vanwege knie. Wat je niet leert met de ehbo-les: het gewicht van iemand die niet meewerkt. Toch eens op wijzen op de volgende les. Maar verder: helemaal volgens het boekje. Operatie geslaagd, patiënt leeft nog!
23 oktober 2007
Vakantie
Ineens drie weken vrij in januari. En driemaal raden waar ik dan heenga…
Rond de jaarwisseling heb ik al vrij, omdat ik in de kerstweek piketdienst draai en voor beide kerstdagen en het aansluitende weekeinde alleen al voor het feit dat is voor klussen inzetbaar ben, 'krijg' ik vier dagen vrij. De compensatie van die dagen is in de week erna. Met 1 januari erbij is dat een week vrij. 'k Wilde ook nog zo’n anderhalf tot twee weken vakantie opnemen ergens in de winter en vanwege andere verplichtingen kan dat eigenlijk alleen in januari. Dus die maar aan de vrije week geplakt. Na paar dagen uitrusten (en genieten van Gouda bij Kunstlicht vertrek ik zondag 6 januari naar de overkant, om twee weken later terug te keren. Wat een heerlijk vooruitzicht. Wat een voorpret, nu al!
Voorbode van de wintertijd
De winter is in aantocht, althans ik moest vanochtend de autoruiten schoonkrabben. Niet leuk, maar aan de andere kant: wintertijd is Berenburgtijd
20 oktober 2007
Avondje vreemd gegaan
Schotse muziek blijft mijn voorkeur houden, maar een avondje met Franse chansons is niet te versmaden. En het is helemaal geweldig als de nummers worden gebracht door een Franse zanger (Philippe Elan, die overigens al 18 jaar in Nederland – de Jordaan woont), begeleid door twee toppianisten: Louis van Dijk en Cor Bakker. En ook al waren het geen Franse chansons geweest, dan nog blijft het een genot om naar Van Dijk te luisteren. Hij is van alle markten thuis en dat is ook vanavond weer gebleken. Het trio trakteerde de uitverkochte zaal op alle bekende, maar ook minder bekende nummers van Charles Aznavour, Barbara (‘een stem van verzilverd prikkeldraad’), Gilbert Bécaud, Jacques Brel, Georges Brassens en Charles Trenet. En dan ook zomaar een paar prachtige liedjes van Ramses Shaffy en mooie bewerkingen van twee nummers van Frans Halsema. En wat te denken van een door Ernst van Altena in het Frans vertaalde lied Waarom, waar Jules de Corte zo beroemd mee is geworden. Geen smetje te ontdekken en dus:
16 oktober 2007
Je aandacht erbij houden
2,5 uur lang echt je aandacht erbij houden. Dat de belangrijkste conclusie bij het kijken naar de toneelvoorstelling Het Licht door het Noord Nederlands Toneel. Namen als zo afgekeken van In de ban van de ring vliegen om je oren. Het verhaal: Een jonge boer uit Kadis gaat naar de stad om daar de vrouw uit zijn dromen te zoeken. In plaats van met haar, komt hij terug met een drachtig konijn. De boer sterft nog diezelfde dag: het konijn is besmet. Slechts zes dorpsbewoners overleven de epidemie die vervolgens in het dorp uitbreekt. En dan begint de ellende pas goed in Kadis. Want hoe moeten de bezittingen van de talloze doden verdeeld worden? Elke overlevende heeft goede gronden de nalatenschap van deze of gene op te eisen, en als hij die gronden niet heeft verzint hij ze wel. In Kadis ontstaat een nieuwe ordening die geheel gebaseerd is op leugens en bedrog. De chaos gaat de natuurlijke orde lijken en alle wetten en vanzelfsprekendheden staan ter discussie. De waarheid bestaat niet meer, alles lijkt mogelijk. Met de dag vinden er steeds wonderlijker gebeurtenissen plaats. Het taalgebruik hierboven (overgenomen van de website van NNT), is ook dat van de voorstelling zelf. Het betekent, zoals in de eerste zin gezegd, dat je je aandacht er goed moet bijhouden. Nu meer dan ooit was ik blij dat er geen pauze in de voorstelling zit. Je zal na je biertje en praatje in de pauze opnieuw in het verhaal moeten geraken… Van de negen spelers, viel dat van Wolter Muller het meeste op. Hij weet de chaos in tekst en mimiek bijzonder goed weer te geven. En complimenten voor de special effects in de voorstelling: vuur, water, ‘sneeuw’, herfstbladeren en een groot levend konijn. Kortom, een voorstelling om als toneelliefhebber met groot genoegen op terug te kijken.
Waar de PTT die postzegel kan plakken…
Wat een slechte beurt van de PTT zeg. Moet ik eens een keer een kaart naar het buitenland versturen, kan de PTT me niet goed helpen, op het postkantoor noch in een ansichtkaartenwinkel. 'k Heb één postzegel (Prorityzegel) nodig, maar die verkopen ze niet. Je wordt voor één kaart verplicht om vijf van die zegels te kopen. Daar zakt toch je broek van af. Wat een opgrijperij, wat een afzetterij. OK, de commerciële kaartenwinkel heeft een andere doelstelling, maar het postbedrijf zelf… Tijd dat daar eens mensen gaan werken die vanuit de klant gaan redeneren in plaats vanuit de gedachte hoe de klant bedot kan worden.
Nou, uiteindelijk maar vijf van die zegels gekocht en ze voor het gezicht van die baliegleuf ook alle vijf op de kaart geplakt. Want je dacht toch niet dat ik de vier overgebleven postzegel tot Sint Juttemis in mijn portemonnee ga bewaren hè?
12 oktober 2007
Loftrompet op een opera
Prachtige voorstelling vanavond bijgewoond in de schouwburg: Aïda, de beroemde, uit 1871 daterende opera van Verdi, geschreven of ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal of ter gelegenheid van de opening van een nieuw operagebouw in Caïro. Geweldige muziek en geweldig spel van de Staatsopera Tatarstan. Iedereen kent van radio of cd wel de beroemde Triomfmars (als je het hoort, herken je het onmiddelijk, geloof me), maar er gaat toch niks boven een live-uitvoering. Een mooi Egyptisch drama rond de veldheer Radames en de (Ethiopische) slavin Aïda, tegen de achtergrond van een décor zo mooi in eenvoud, dat je je aan de Nijl want. Maar het zou te eenvoudig zijn als het daarbij bleef. Radames krijgt van de koning diens dochter Amneris toegewezen. Inhoudelijk speelt het verhaal rond de strijd tegen Ethiopiërs die Egypte binnenvallen om Aïda te bevrijden. Het eindigt - een sprookje onwaardig - met de dood van Radames en Aïda als ze levend begraven worden.
Even leek de voorstelling minder te worden, omdat al na het eerste nummer het publiek begon te applaudiseren. O nee, toch niet een liedjespubliek? Maar het gedroeg zich daarna beter. Toch geen vijf sterren, want het lot had bepaald dat ik op het tweede balkon zat en niet het gehele décor kon aanschouwen. 
11 oktober 2007
Beetje flauw
Vanavond de voorstelling van Javier Guzman gezien in de schouwburg. Het was een lange zit, al stond iedereen binnen twee uur al weer buiten. De onelinegrappen zijn wel leuk, maar na drie kwartier begint het genre wel te vervelen. Af en toe kreeg ik ook de indruk dat Guzman qua toon en mimiek een beetje collega’s (Youp van het Hek) imiteert. Mijn eerste theaterbezoek van het nieuwe seizoen levert derhalve weinig sterren op: 
