24 februari 2008
Kamp Jezus
Vandaag eens niet een voorstelling van een zeer ervaren toneel- of theatergezelschap bezocht, maar een van een groep jonge honden : het acteurs collectief Wunderbaum (voorheen Jonghollandia), met zijn voorstelling Kamp Jezus. Het is het verhaal van een generatie die alles heeft, maar toch een leegte ervaart. Wunderbaum: ,,We willen christelijke rituelen, beelden en muziek opnieuw betekenis geven. We gaan op zoek naar de krant in verhalen zoals het passiespel, of dat van Jezus die de uitgestoten tollenaar Zacheus omarmt.’’ De schouwburg is een gebeds- en vierignsruimte (compleet met kerkbanken en twee kerkklokken), een theatrale kathedraal. Een aardige, anderhalf uur durende voorstelling, die het zeker waard was in een grote zaal (voor het eerst voor deze groep) als de Rotterdamse Schouwburg. Aardig, want een duidelijke lijn of rode draad ontbrak naar mijn mening. Het was iets te veel los zand. Wel zand met heleboel mooie korrels. De spelers (allemaal afgestudeerd aan de toneelacademie in Maastricht) hebben het vak in hun vingers, hun spel is naturel, humoristisch; de zang klinkt zeer zuiver. De muziek (het ‘werk’ van toetsenist (o.a. een Hhammond), William Bakker en drummer Jens Bouttery varieert van Liszt tot Jim White en Hallo Venray. Ben benieuwd naar een volgende, misschien meer volgroeide voorstelling van Wunderbaum.
het gebouw van de Rottereamse Schouwburg hoeft voor mij niet zo nodig meer. Misschien dat ik in Gouda verwend ben, maar wat een lelijk gebouw is dat zeg. Niks gezelligs af. De zaal is een betonnen doos met stoelen er in. Functioneel zal dat wel heten, of Rotterdams. Ook de hal met garderobes en dergelijke nodigt niet uit na de voorstelling nog even gezellig te blijven zitten. Dat hoeft misschien ook niet, omdat in de omgeving genoeg leuke tentjes zijn voor een versnapering, maar toch..
O ja, hoe ik bij deze voorstelling terecht ben gekomen? Als ik in Rotterdam ben, pak ik nog wel eens het uitgaansblad NL10, met daarin dit keer een interview van mijn oud-collega Ellen Mannens met een van de acteurs, Matijs Jansen. 
Minister Plasterk hemd van het lijf gevraagd
De kinderen van de IMC Weekendschool in Rotterdam hebben vandaag minister Plasterk (OCW) het hemd van het lijf gevraagd. Als gastdocent (voor het derde achtereenvolgende jaar) heb ik, net als enkele collega’s van Ad Rotterdams Dagblad en NRC Next, de kinderen in groepjes voorbereid op hun persconferentie met de minister in hun leslokaal in het faculteitsgebouw van het Erasmus MC. Drie vragen per groepje (de minister heeft niet veel tijd), dus komt het er op aan de juiste vragen te stellen en de antwoorden uiteraard op te schrijven. Het leverde vragen (en antwoorden) op over waarom hij minister is geworden, door wie hij is gevraagd voor de baan, wat hij doet voor het onderwijs in achterstandswijken, wat hij wil doen als hij geen minister meer is, maar ook naar zijn huisdieren (hij heeft twee leguanen in de serre thuis en twee ratten) en nog een spervuur. Aan de verslagjes te zien die de kinderen hebben gemaakt, blijkt dat er veel is blijven hangen. En dat was ook een van de belangrijkste doelen. Volgende week zondag (mijn laatste les alweer voor dit jaar), gaan de kinderen de verhalen op een voorpagina van hun eigen krant zitten bij AD Rotterdams Dagblad.
23 februari 2008
Ga, gedachte, op vergulde vleugels
Heb al vaak het beroemde slavenkoor uit de opera Nabucco (dit is ook de link voor de tekst van het slavenkoor Va, Pensiero) van Verdi gehoord, maar nog nooit live. Vanavond de kans gehad in de Goudse schouwburg. Geweldige voorstelling, door de Staatsopera Tatarstan. Heb zelf het slavenkoor ooit eens gezongen op een concert met Angela Groothuijzen in Zevenhuizen, maar dat is in de verste verten niet vergelijkbaar van wat vanavond werd gepresteerd. Geweldige solisten, prachtig, zo’n 50 m/v sterk koor. Indrukwekkende soli, duetten en natuurlijk de koren. En dan ook nog een orkest erbij en fraaie decors (al vond ik de hangende tuinen van Babylon niet echt uit de verf komen). Kortom, er stond een overweldigende voorstelling, die me tot het einde geboeid hield. Wie de opera niet kent, maar wel wat Bijbelse kennis heeft, komt een aardig eind met dit verhaal. Het enige minpuntje (maar niet van invloed op mijn sterrentoekenning) is het geklap na bijna elk ‘nummer’. Heeft niemand door dat het toch veel mooier is het applaus tot het einde (OK, ook vlak voor de pauze) te bewaren? Het leek wel zo’n debiel tv-programma. 
12 februari 2008
Een stukje cultureel entertainment
In de Goudse Schouwburg vanavond een niet alledaags, maar wel zeer beroemd toneelstuk van Het Nationale Toneel gezien: De Kaukasische krijtkring (1945) van Bertolt Brecht (1898 – 1956). Het is het verhaal (‘een stukje cultureel enternainment’, zo wordt het na een paar minuten genoemd) over het kind Michel dat tijdens een staatsgreep, door zijn moeder, de Kaukasische gouverneursvrouw, in de steek wordt gelaten. Het kind wordt gered door het dienstmeisje Groesje, dat het opvoedt en het uit de klauwen van de staatspolitie houdt. Als de opstand voorbij is, eist de moeder haar kind terug. De dronkaard en ‘volksrechter’ Azdak moet het Salomonsoordeel vellen. Hij plaatst het kind in een met krijt getekende kring. De ware moeder is degene die het lukt het kind als eerste uit de kring te trekken* . Het is een verhaal in een verhaal, want het begin speelt zich af in een Russische kolchoz, waar men probeert op te krabbelen na de oorlog. Mannen vragen zich af of de oude wetten in ere moeten worden hersteld, of dat de nieuwe tijd om nieuwe wetten vraagt.
Het duurde even voor ik in het 2,5 uur durende spel kwam, maar na – ik denk – drie kwartier was het gelukt. Aardig spel, soms moeilijk te verstaan door te snel praten en te slecht articuleren. Veel spektakel (dat hoort bij Brecht, maar is aan mij iets minder besteed), goede muziek en gelukkig geen pauze!
* (cursief gedeelte komt van de website van het NNT)
9 februari 2008
Joranhype doorgeprikt
Eindelijk dan prikt mijn AD de ballon van de Joranhype door. De krant heeft zich – net als andere media - behoorlijk laten meeslepen in de moordzaak Natalee Holloway en vooral het programma van Peter R. de Vries. Hijgerig en op bijna zo’n manier dat de krant zich op zowat gelijke hoogte bevindt als de onderbuikgevoelens die je op de website als reacties van lezers tegenkomt. Veel van die reacties kunnen worden geschaard onder de noemer: een volksgericht, de beschaving voorbij Maar gelukkig is daar vandaag dan (nog niet op de site) een bijdrage van de massapsycholoog J. van Ginneken die met de Jorankermis de vloer aanveegt. Er is weinig bijzonders aan de moordzaak, zegt hij. Jongens praten nu vaak over meisjes op dezelfde wijze als Van der S. heeft gedaan. En Van der S. heeft zich op het strand niet anders gedragen dan vermoedelijk veel andere 17-jarigen in zo’n situatie ook zouden hebben gedaan. En er is het exotische en spannende element: jongen ontmoet blonde meid, gaat naar het strand op het sprookjesachtige Aruba voor de seks. Het enige dat overblijft is het raadsel dat de moord na jaren niet is opgelost. Voor de rest van zijn beschouwing moet je de krant (pagina 28) lezen. Een aanrader. Een verademing!
In de Volkskrant krijgt de redactie van dit ochtendblad een sneer van de eigen ombudsman. Er is teveel en te gemakkelijk meegelopen in de fanfare van Peter R. de Vries. Iets meer terughoudendheid en iets meer oog voor feiten en hoor-wederhoor zou niet misstaan. Mooie woorden, maar ik vrees dat iedereen het bij de volgende hype vergeten is en de kermis weer van voren af aan begint.
Best of Irish
OK, Schotse folk blijft beter natuurlijk ( :-) ), maar een avondje Best of Irish is niet te versmaden. Vanavond (of eigenlijk gisteravond, gelet op het tijdstip van publicatie) in de Goudse Schouwburg genoten van de muziek van Téada, Karan Casey, Slide (als vervanging van de wegens cd-opnameverplichtingen afwezige Lúnasa) en Máirtín O’Connor en zijn trio. Stuk voor stuk brachten ze het beste van Ierse folk. Het was veelzijdig, mooie ballads, uptempo instrumentaal spel en ga zo maar door. Het kostte moeite de benen stil te houden. Alles was mooi, maar één nummer sprong er uit. Accordeonist Máirtín O’Connor speelde met zijn trio een nummer dat hij jaren geleden al eens heeft gedaan: een folkversie van The Arrival of the Queen of Sheba van G. F. Handel. Geweldig. Zeer hoog tempo, maar toch overduidelijk herkenbaar. De kers op de taart van deze avond. O ja en geweldig was ook de finale met alle 14 muzikanten/vocals samen. Al met al:
