Puffin – januari 2010

CAO 2

Vandaag is een principeakkoord voor een nieuwe CAO Dagbladjournalisten 2009-2010 bereikt. Er is een salarisverbetering afgesproken voor de dagbladjournalisten: werkgevers zullen in 2010 het werknemersdeel van de VUT-premie – 1,4% van het salaris – voor hun rekening nemen. Ook zal het project Jonge Instroom worden gecontinueerd. Maandag wordt het principeakkoord aan de dagbladleden ter stemming voorgelegd.

Mandela

Heel knap als je in netto 2,5 uur tijd het leven en denken van Nelson Mandela kunt uitbeelden. Het wordt gedaan in de musical Amandla! Mandela, die vanavond in de Goudse Schouwburg was te zien. Het verhaal is logisch opgebouwd, treffend worden de gebeurtenissen in Sharpville, Soweto weergegeven, de relatie met gebeurtenissen in Duitsland, de Britten (die de Boeren onderdrukten en vernederden, die op hun beurt later de zwarten onderdrukten en vernederden), kortom het historische perspectief, de vasthoudendheid van Mandela (zeer geloofwaardig gespeeld door Kenneth Herdigein, die naarmate het stuk vordert Mandela ook ouder laat worden) voor de geweldloze strijd, zijn gevangenschap op Robbeneiland, de lang vastgehouden oppositie van de oude leiders van Zuid-Afrika (Peter Bolhuis speelt de vier krachtige rollen van De Klerk, Botha, Verwoerd en De Wet zeer goed). De spelers zetten een dansend, strijdend volk neer en als hun spel al niet Afrikaans genoeg is, is er nog de mooie muziek van het zanggezelschap Khayelitsha United Mambazo. Het enige minpuntje is dat het orkest soms te hard speelt, waardoor zangteksten niet altijd even goed verstaanbaar zijn.

Burns supper

Het is dezer dagen de jaardag van Robert Burns, de Schotse bard die talloze liederen en gedichten op zijn naam heeft staan. U kent misschien wel Auld lang syne en My love is like a red, red rose. Veel gedichten zijn gewijd aan vrouwen of hebben vrouwen, want Burns was er niet vies van...Hij was pas 37 jaar toen hij in juli 1796 overleed, maar zijn hoeveelheid werken is groot.
Wereldwijd wordt zijn verjaardag nog steeds gevierd. Dat gebeurt traditioneel met een diner, Burns Supper. Net als bij Sinterklaas wordt -in ieder geval in Nederland- dat wel gedaan in het weekeinde rond zijn verjaardag.
Een, zo niet de enige club in ons land die voor haar leden elk jaar een Robert Burns Supper organiseert, is de Caledonian Society. In Bunnik waren vandaag 20 mensen bijeen voor het diner, dat traditiegetrouw uit haggis bestaat: een schapenmaag die wordt opgevuld met gemalen schapenlever, -tong, -hart en -vet, en met gebakken havermout, uien, en bouillon, en gekruid met peper, piment, cayennepeper en wat zout. Het binnenbrengen van de schaal met de haggis is omgeven met een ceremonie. Voorop loopt een doedelzakspeler, daarachter de kok met de grote schaal met haggis: piping in the haggis. Piper en kok (niet de echte -ook hier gaat het weer om de traditie) worden bedankt met een dram whisky, waarna de master of ceremonies met zijn dolkmes de haggis aansnijdt. De club heeft een eigen Piper, dus geen twijfel wie al spelend voorop loopt. De kok wisselt per jaar zo’n beetje en dit keer… jawel!.
Bij haggis horen koolraap en aardappelen (puree). Als toetje is er trifle, een heerlijke pudding. Dat het om een feest rond een dichter gaat, wordt niet vergeten. Er is de toast to the lassies (=meisjes), die door een van de dames wordt beantwoord met een return to the laddies. Hieronder een couplet van My Heart's in the Highlands, het gedicht van Robert Burns dat mij natuurlijk bijzonder aanspreekt.

My heart's in the Highlands, my heart is not here;
My heart's in the Highlands, a-chasing the deer;
A-chasing the wild deer, and following the roe,
My heart's in the Highlands wherever I go.

De Moker

Na Bommel komt de NPS nu met een hoorspelserie die zich afspeelt op de Amsterdamse Wallen, De Moker. Uitzending is in nachtelijk uur (elke werkdag, aanvang 00.45 uur), dus podcast is gemakkelijker. Diverse manieren om automatische updates te krijgen, alleen niet via Itunes (&*^^&%44!!! Maar de eerste aflevering is al leuk, dus deze serie ga ik wel volgen via internet.

Muziekclip voor vandaag

Plezier ermee:

Trouw

Vandaag de twintigduizendste uitgave van het dagblad Trouw. Ben weliswaar geen abonnee, maar mijn ouders waren tot midden jaren zeventig geabonneerd op een van de kranten die destijds is opgegaan in deze christelijke krant, De Rotterdammer. Die krant (imago: laagdrempelig, christelijk, gezellig en gelieerd aan de ARP) was overigens veel ouder dan Trouw.

Het eerste nummer verscheen in 1903 en kende hoofdredacteuren met in die tijden zeer bekende namen als Diepenhorst en vader en zoon Hendrik en Evert Diemer. Verboden in de oorlogsjaren, kwam de krant in 1945 terug. In de eerste helft van de jaren zestig kwam er samenwerking met drie soortgelijke bladen (Nieuwe Haagsche Courant, Nieuwe Leidsche Courant en Dordts Dagblad), onder de noemer Kwartetbladen. In 1975 kwam de overname door Trouw, al bleef de naam De Rotterdammer nog enkele jaren als ondertitel in gebruik. Merkbare veranderingen waren dat er verslagen van zondagse sportwedstrijden verschenen en de krant naar de ochtend ging, zoals dat tegenwoordig in krantenland heet. Voor mijn ouders was dat reden om eens te kijken dat als er toch een ochtendblad kwam, het niet tijd werd voor een ander blad. Dat werd de toen in Gouda actief wordende Rijn en Gouwe. Werkend in de journalistiek in Amsterdam, zag ik op een dag de advertentie voor verslaggever voor deze krant en besloot ik daar naar te solliciteren. Nou ja, je weet hoe dat verder is gegaan.
Maar dus… Trouw met een jubileum vandaag. Het eerste nummer van de toen illegale, protestantse verzetskrant verscheen in 1943 onder de naam Oranje-Bode. Het was niet zonder gevaar. De bezetters brachten in de oorlog 120 mensen om wegens betrokkenheid bij het maken of verspreiden van de krant.
Mijn krant heeft jaren met Trouw deel uitgemaakt van PcM. Sinds vorig jaar is dat opnieuw het geval en behoren we beide tot de Persgroep Nederland.

Router

Heb probleem met maken van verbinding met de net geïnstalleerde router. Het apparaat werkt, heb ‘m een eigen naam kunnen geven en de beveiliging ingeschakeld. Ik hoor een aantal van jullie denken: En heb je dat helemaal zelf gedaan? Jij?? Ja, maar nu komt het. De laptop van de krant wil verbinding maken, maar de Asus Eee waar het allemaal om begonnen is, blijft de status in behandeling geven. Heel vreemd, want als ik beveiliging uitschakel komt ik wel internet op met deze mini-laptop. Weet iemand een oplossing?
[UPDATE:]Vraag niet hoe het kan, maar nu heb ik ineens verbinding. Misschien moest router er gewoon heel lang over nadenken of ie mijn Asus wel groot genoeg vond om beveiligd het net op te gaan. Kijken of ie Asus na herstart wederom toegang krijgt.
[UPDATE 2:] Asus maakt na opstarten opnieuw verbinding met de router en daarmee tot internet. Hoera. Het betekent dat iedereen die nu op bezoek komt bij me, zijn laptop kan meenemen of e-mail te blijven tsjekken of zo. In lijst met verbindingen is mijn router niet moeilijk te vinden, zul je ontdekken. Wachtwoord voor toegang krijg je hier. Signaalsterkte in huis is honderd procent. In loop ochtend buiten ter hoogte van terras eens kijken hoeveel daarvan overblijft.

CAO

Alle dagbladjournalisten die lid zijn van de NVJ hebben vanmiddag onderstaande e-mail gerkregen. De inhoud spreekt voor zichzelf:

Morgen vindt de vierde en laatste onderhandelingsronde plaats voor de CAO Dagblad. Tot nu toe zijn de onderhandelingen moeizaam verlopen. De werkgevers hebben geen enkele creativiteit getoond om tot een oplossing te komen.
Alle drie de keren kwamen ze met lege handen naar de onderhandelingstafel.

Wat wij in ieder geval niet willen is een achteruitgang. Nu dreigt dat wij salaris moeten inleveren, omdat de dagbladjournalisten ook in 2010 moeten bijdragen aan de afhandeling van de VUT-premie. Dat komt neer op 1 procent van je salaris. Wij vinden dat de werkgevers dit voor hun rekening moeten nemen. De vut had al afbetaald moeten zijn, maar dat is niet het geval vanwege de vele reorganisaties, waarbij de werkgevers de vut massaal als goedkope afvloeiingsregeling hebben gebruikt.

De werkgevers voelen op zich wel voor een instroomregeling voor jonge journalisten, maar wij zijn degenen die daarvoor loonruimte moeten inleveren. Van werkgeverszijde is de loonruimte nul. Voortdurend beroepen werkgevers zich op de crisis, maar dat heeft een aantal van hen er niet van weerhouden de eigen hoofdredacteuren 2,75 procent loon erbij te geven.

Had het aan ons gelegen dan waren de jonge instromers en Plasterkjournalisten al aan het werk op de redacties. Door de halsstarrige houding van de werkgevers is dat nog niet gebeurd. Zij hebben nu de sleutel in handen.

Kyteman

Op tv voor het eerst optreden gezien van Kyteman, de winnaar van de Popprijs 2009. Had de naam wel eens gehoord, maar de muziek (een mix van hiphop, klassiek, jazz en bigband) nog niet. Klinkt geweldig; fantastisch trompetspel van dirigent Kyteman (Colin Benders), vooral in het nummer Sorry. Begrijp dat ik al te laat ben om fan te worden. Het orkest (met acht rappers, vier strijkers, drie blazers, bas, drums, toetsen) is opgeheven. Gelukkig trad het gezelschap op tijdens Noorderslag ein Groningen en werd daar op tv uitgebreid muzikaal verslag van gedaan. Toch morgen maar even kijken voor cd in de platenzaak.
Kom er, bij verder speruen, achter dat Kyteman meespeelt op de laatste cd van Wouter Hamel in het nummer Once in a lifteme.

Hieronder een YouTube filmpje van het nummer Sorry, tijdens optreden in Tivoli, Utrecht in 2007. Maar dan met bugel in plaats van trompet. Plezier ermee.

En hieronder hetzelfde nummer, maar dan tijdens Lowlands 2009

Luister hier naar total ander nummer. Opname VPRO. dit weekeinde.

En onderstaand mooi solowerk met zijn uitleg over zijn muziek.

Kyteman - Componist en dirigent van zijn orkest from KindaMuzikTV on Vimeo.

Voor een aangenaam begin van het weekeinde

Jiskefet's Multilul (Creative Advertising, Media and Communication Consultant Agency), om het weekeinde met een glimlach te beginnen.

My Scotland fotosite

Vier foto's Scotland winter 2009 - 2010 op website My Scotland geplaatst. Hieronder als slideshow:

© Ruud F. Witte 2009 – 2010 * Find more photos like this on Our Scotland

Kersentuin

Mijn eerste (toneel)voorstelling die ik heb bijgewoond in het nieuwe jaar, is vanavond de
Kersentuin door Het Nationaal Toneel, mijn favoriete toneelploeg.

Het stuk van Anton Tsjechov (1860-1904) over de zorgen van een familie om haar eeuwenoude kersentuin die vanwege grote schulden moet worden verkocht. Een reddingsplan – bomen omhakken en in de tuin vakantiehuisjes bouwen – valt slecht bij de eigenaresse (goed neergezet door Betty Schuurman), maar gaat na de veiling toch door. Knap gespeeld, met grappige elementen zoals door de bediende Firs (Wim Meuwissen). De opvoering werd voor mij slechts verstoord door een hoestend persoon een paar stoelen verderop.

Scotland winter 2009 2010 6/6

OK, vanwege de grote kans op avalanches geen poging op de laatste dag van 2009 de top van de Ben Nevis. Het is prachtig weer hier, maar de verhalen in de kranten doen me huiveren. Juist door het relatief goede, vriezende weer is de kans dat je iets overkomt aanwezig. En ik wil niet dat de reddingsdiensten voor mij uitrukken. Dan maar – ook niet verkeerd – een autorit op de andere van Lochaber, aan de overzijde van Loch Linnhe.

Heb begrepen dat het grijs is in Gouda, dus met heel veel plezier zet ik de zonnebril op, voor de zoveelste dag op rij. Buiten vriest het (de temp. komt overdag al dagen niet boven de drie graden uit en door het vrijwel onbewolkte weer vriest het 's nachts minstens tien graden.
Terug in de jeugdherberg hoor ik het echte verhaal over Hogmanay in de pub. Een afgeladen hok, waar je amper kunt bewegen. Dat trekt me allerminst. Aangezien ik eigenlijk toch niks heb met het moment supreme, ga ik lekker koken/eten (lamsvlees met all the trimmings, kaasplankje en een spongepudding) en dan lekker op tijd naar bed. Wie doet me wat! Morgen weer een dag.
Happy New Year! Er is een flinke snurker in de slaapzaal. Dankzij de oordopjes word ik van hem niet wakker, wel van kamergenoot die met geroep en geklop probeert de snurker stil te krijgen.
Buitendeur zou om 02.00 uur op slot gaan, dus iedereen moet toen al zijn teruggekeerd. Aantal heeft deze ochtend toch slaaptekort. ,,Weet je wat,'' hoor ik van een van de tafels, ,,we maken een korte wandeling in de sneeuw, maken een foto en gaan dan terug naar bed.'' De leider van het groepje zegt dat dat helaas niet gaat. De deur sluit en pas vanaf half vier in de middag kun je weer naar binnen.
Mooie dag (licht bewolkt, af en toe zon) voor een mooie rit. Wil nu wel eens naar de zuidkant van Loch Etive. De noordkant – via een lange enkelbaansweg vanaf de A82 – heb ik al tig keer gedaan. De tocht voert richting Oban en vlak voor Connell buig ik af, de B845 op. Het wordt een heel lange rit, want dit zijn van die wegen waar de pekelwagen niet komt. Langzaam – tegen de twintig mile per uur; een kleine dertig km/u dus – gaat het over de besneeuwde weg. Sporen geven aan dat ik niet de enige ben die hier deze winter heeft gereden, maar die sporen zijn ook verraderlijk glad. Oppassen dus. Uiteindelijk bereik ik het meer bij Bonawe, maar uitzicht is een tegenvaller. Er staat bij de quarry een grote cementfabriek. Wel heerlijk rustig. Terug gaat het naar North Connell, om daar de A85 richting Tyndrum te pakken. Bij Taynault moet Bonawe zuid zijn, maar ik kom geen bordje tegen. Tweede doel van deze tocht: de B-weg door Glen Orchy. Ook hier doodse stilte en rijden over sporen in de sneeuw.

Op tweederde komt er zowaar een tegenligger. Maar waar elkaar te passeren? Twee keer raak ik bijna vast in de sneeuw en hoor de wielen spinnen. Toch niet weer als een paar jaar geleden de Wegenwacht inseinen hè? Nee, de auto schiet los en na een stuk over het sneeuwpad te zijn achteruit gereden, komt er plek waar mijn tegenligger me kan passeren. Plek biedt me de mogelijkheid goed om te heen te kijken en een foto te maken van de besneeuwde glen. Via de A82 gaat het terug naar Glencoe waar in de pub de haard al brandt. Straks auto naar jeugdherberg brengen en dan lopend naar pub voor maaltijd en een paar pinten.
In de jeugdherberg is het weer raak: ramen dicht, kachel op de hoogste stand en vochtige kleding die er op te drogen is gelegd. DACHT HET NIET! Binnen een paar seconden is kachel uit en gaan twee ramen open. Na maaltijd in de pub breng ik badhanddoek uit droogkamer naar slaapzaal, wat goed excuus is om te checken of die situatie ongewijzigd is gebleven. Zowaar. Maar later op de avond staat de kachel weer aan. Niet op de hoogste stand, maar toch. Dat duurt niet lang natuurlijk. Inmiddels weet ik dat thermostaat om 22.45 uur afslaat, dus bang dat de cv vannacht aan is, hoef ik niet te zijn. Ramen blijven open, merk ik tijdens nachtelijke plaspauze. Overigens zijn het vanavond allemaal watjes. Zowel in de eetzaal/keuken als in de stille kamer hangt een temperatuur waar menig toeristenstrand langs de Middellandse Zee zich in de zomer nog niet voor zou hoeven te schamen.
De volgende ochtend (zaterdag) is weer sprake van diefstal, niet van een staartje whisky zoals in de zomervakantie in jeugdherberg in Pitlochry, maar toch. Mijn eerder deze week aangeschafte bus zout is pleite. Die ontdek ik na zoektocht in een van de andere vakken. Vermoedelijk dus 'geleend' door een medegast en verkeerd teruggezet. Het is me deze week met de olijfolie ook al overkomen. Ook op losse spullen moet je in je eigen voorraadvak dus al naamstickers plakken.
Zaterdag is de laatste volle dag in de Highlands. Weer aan de oostkant van het land is onzeker en ik kan me niet permitteren maandagmiddag te laat in Newcastle te zijn. Het wordt dus een stop in Edinburgh bij K+L. Maar goed, laatste volle dag dus in de Highlands. Die wordt deels doorgebracht in Glen Etive. Lange rit in het dal, want de pekeldient is ook hier niet geweest. Het is niet zo erg als in Glen Orchy, maar is toch is 20 miles per uur wel het veilige maximum.

Paar keer gestopt voor herten op de weg. Ze gaan uiteindelijk opzij als ik dreig de front van mijn auto tegen hun poten te duwen.

Aan het loch is het heerlijk rustig; de zon schijnt en de kranten wachten. Wat wil een mens nog meer op de zaterdag. Vanavond naar Lochyside , aan de noordkant van Fort William, voor bezoek aan A + L R. Altijd goed om de twee (hij de eerste predikant van de Church of Scotland die ik ooit heb ontmoet en een belangrijke reden dat ik die kerk ben blijven bezoeken) weer te zien en bij te praten.
Dit keer ontmoet ik ook dochter en schoonzoon uit LinlitgowL. heeft heerlijk gekookt en er is zelfs een heerlijke trifle toe, een van mijn favoriete toetjes.
Zondag blijkt het weer in het westen nog uitstekend. kraakheldere, blauwe lucht. Zonder haast wordt koers gezet naar Edinburgh. Prachtig om nog een keer over de nog steeds witter dan witte Glencoe en Rannoch Moor te rijden. Voor de verandering neem ik bij Killin de route langs Ben Lawers. De smalle weg naar de berg zelf is vrijwel onbereden zo te zien, dus het ommetje laat ik maar achterwege. De weg naar Edinburgh blijft redelijk rustig en bovenal: er valt geen sneeuw. Sterker nog, het is lichtbewolkt met af en toe wat zon. Veel eerder dan verwacht arriveer ik in Edinburgh, wat me de kans biedt nu alvast een boodschap te doen en nog even een pintje te drinken in Deacon Brodies in de High Street. 's Avonds uit eten met K+L in het centrum. Milnes of Rose Street (Rose Street/Hanover Street). Grote, goede zaak met prima eten en een nette pint Caledonian 80/-. 'Thuis' deze dag besloten met een mooi glas Glenmorangie Quinta Ruban
Hoe zachtjes hij ook vertrekt, ik kan het niet nalaten met gespitste oren te horen dat L. als eerste vertrekt naar zijn werk. Ik steek mijn hoofd om de tussendoor en wens hem een prettige werkdag... K. vertrekt een uurtje later en houdt me voor toch vooral nog even het gastenboek te tekenen. Tegen tienen gaat het richting Newcastle met twee stops voor de supermarkten. De auto gaat weer afgeladen richting North Shields voor de veerboot. Ook nu is het prima weer. Licht bewolkt af en toe zon en geen sneeuw. Ook nu is het niet erg te vroeg te arriveren, want dat geeft de kans op een 100 meter voor de DFDS-ingang nog even een pub in te duiken voor een laatste tapbier (Boddington) op Britse bodem. Dan is het bier tenminste weggezakt als straks in de lounge de champagne lonkt. Een vakantie is voorbij,nou ja, nog een heerlijk buffetdiner met een prima fles witte wijn te gaan. Dinsdag gelijk maar eens bedenken wanneer ik in de zomer naar Scotland wil en waarheen...

(slot)